حجت الاسلام و المسلمین اسماعیل عفتپناه از اساتید حوزه علمیه در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با تبیین داستان قارون در قرآن کریم به عنوان نماد «جنون ثروت» و سومین قدرت طاغوتی در کنار «فرعون» (نماد زور) و «سامری» (نماد تزویر)، اظهار داشت: داستان قارون تنها یک گزارش تاریخی نیست، بلکه یک الگوی همیشه زنده و هشداردهنده برای تمام اعصار است، قارون از قوم و خویشان حضرت موسی (ع) بود و دانش و ایمان اولیهای داشت، اما هنگامی که ثروت بیحسابی از سوی خدا به او رسید، به دلیل ضعف ایمان و کمظرفیتی، دچار غرور شد، بر مردم بغی و ستم کرد و در نهایت به کفر رسید.
استاد حوزه علمیه با اشاره به آیه ۷۶ سوره قصص، افزود: قرآن با تصویر کردن عظمت ثروت قارون که حتی حمل کلیدهای گنجینه هایش برای گروهی از مردان نیرومند دشوار بود، نشان می دهد که ثروت به خودی خود مشکل نیست، بلکه نحوه تعامل انسان با آن است که سرنوشت ساز می شود، مشکل زمانی آغاز شد که قارون، این موهبت الهی را به ابزاری برای فخر فروشی، ظلم و فراموشی خدا تبدیل کرد و به هشدارهای خردمندان که میگفتند «شادی مستانه مکن که خدا شادکنندگان مغرور را دوست ندارد»، وقعی ننهاد.
حجت الاسلام و المسلمین عفتپناه با تأکید بر نصیحتهای حکیمانه مومنان به قارون که در آیات بعدی آمده است، ابراز کرد: به قارون توصیه شد که از آنچه خدا داده، برای سرای آخرت تلاش کند، سهم مشروع و متعادل خود از دنیا را نیز فراموش نکند و همانگونه که خدا به او احسان کرده، به دیگران نیکی کند، اما نقطه اوج انحراف قارون، پاسخ تکبرآمیز او بود که ادعا کرد این ثروت را تنها به مدد علم و دانش شخصی خود به دست آورده است. قرآن در پاسخ به این ادعای واهی میفرماید: آیا نمیدانی که خداوند اقوامی را پیش از تو که قدرتمندتر و ثروتمندتر بودند، نابود کرد؟
وی با تطبیق این مفاهیم بر زمان حاضر، خاطرنشان کرد: قارونهای عصر ما، کسانی هستند که در پستهای مدیریتی و اجرایی به جای خدمتگزاری، امتیازات بانکی، رانتهای اطلاعاتی، معاملات دولتی و موقعیتهای انحصاری را ابزار ثروتاندوزی شخصی و فساد اقتصادی میکنند، اینان همان مجرمانی هستند که قرآن میفرماید در قیامت حتی از گناهانشان بازخواست مستقیم نمیشوند، چون آثار گناه بر چهره و وجودشان آشکار است.
استاد حوزه علمیه خطاب به نهادهای نظارتی و قضایی، اظهار کرد: قرآن درس روشنی به ما میدهد که مبارزه با مظاهر «زر و زور و تزویر» یک وظیفه دائمی است، باید مراقب بود که ثروت و قدرت، افراد را دچار خودبرتربینی و فراموشی مسئولیت در برابر مردم و خدا نکند، سرنوشت شوم قارون و تمام طاغوتهای تاریخ، عبرتی بزرگ برای تمام مسئولان و صاحبان ثروت است تا راه خدمت و احسان را در پیش گیرند، نه راه ظلم و فساد.
انتهای پیام. /
نظر شما